X
تبلیغات
رنگ زندگی - فواید و مضرات چای سبز
اين گياه در قبال اسهال خوني ناشي از باكتري مصونيت ايجاد مي كند. چاي سبز در رفع پاره اي از عفونتهاي قارچي، باكتري و حتي ويروسي (نظير سرماخوردگي عادي) نيز مفيد است. تفاوت بين چاي سبزو سياه در نحوه عمل آوري آنهاست. برگهاي تازه چاي كمي بخار داده ميشود و سپس به سرعت در چاي سبز خوشكانده ميشود.

 

 پلي فنول چاي سبز حتي در مقايسه با ويتامين هاي C و E ضد اكسيد كننده بهتري است.

 

چاي سبز براي سيستم هاضمه شما نيز مفيد است. چاي سبز سبب ميشود كه روشنتر فكر كنيد و حتي قوه بينايي شما را نيز تقويت مي كند. اين گياه رگها را تقويت و از تجمع چربيهاي زياد در خون جلوگيري مي كند. اين گياه خلط را از گلوي ملتهب پاك و اثر مواد سمي را خنثي مي كند. “تانين” موجود در اين گياه مي تواند از تداوم اسهال جلوگيري كند. اگر در صدد افزايش ميزان تانين در چاي هستيد، بگذاريد بيشتر دم بكشد.

 

گياه چاي، گل بزرگي است كه داراي برگهاي هميشه سبز است. چاي سبز  بومي چين است كه در آن كشور بيش از پنج هزار سال مورد مصرف بوده است. امروزه چاي در تمامي نقاط آسيا و بخشهايي از خاورميانه و آفريقا نيز كشت ميشود. چاي سياه در آمريكا بيشتر رايج است و تخمير داده ميشود و به اندازه چاي سبز سالم نيست. چاي سبز تخمير داده نميشود (چاي اولانگ نيمه تخمير شده است).

 

غنچه برگ و برگهاي جوان بهترين بخش چاي سبز هستند. چاي حاوي كافئين آلكالوئيدهاي پورين، تئوفيلين و تئوبرومين است. اما فعال ترين تركيبات موجود در آن عبارت است از پلي فنولها كه بسياري از خواص درماني و پيشگيرانه ناشي از وجود آنها است.

 

 

اغلب فرآورده هاي چاي سبز به صورت برگ خشك چاي عرضه ميشوند. البته عصاره هاي تهيه شده از برگها و غنچه برگ آن موجود است. چاي سبز حاوي ۳۰۰ تا ۴۰۰ پلي فنول و ۵۰ تا ۱۰۰ ميلي گرم كافئين در هر ليوان است. فرآورده هاي چاي سبز عاري از كافئين داراي پلي فنولهاي فشرده (۶۰ تا ۸۹ درصد كل پلي فنولها) است.

 

يكي از عناصر فعال در چاي سبز به اندازه آسپيرين ازتجمع پلاكتهاي خوني جلوگيري مي كند كه اين اثر جريان خون را بهبود مي بخشد. چاي سبز از سخت شدن رگها نيز جلوگيري مي كند. تحقيقات مردمي نشان مي دهد كه در كشورهايي كه مردم هر روز چاي سبز مصرف مي كنند موارد سرطاني كمتر بوده است، هر چند بين اين دو هيچ رابطه علت و معلولي تاييد نشده است. اما چاي سياه فاقد خاصيت مشابهي است.

 

 

در واقع، اگر به مقدار زيادي چاي سياه مصرف كنيد، ضريب خطر ابتلا به سرطان راست روده، كيسه صفرا و مخاط رحم را افزايش مي دهيد. اثرات ضد سرطاني چاي سبز در موارد سرطان مجراي معده- روده اي، سرطان ريه و پستان بيشتر نمايان است. چاي سبز قوياً به عنوان جايگزيني براي چاي سياه و قهوه توصيه ميشود.

 

نوشيدن روزانه سه ليوان چاي سبز (حاوي سه گرم مواد حل شدني، يا ۲۴۰ تا ۳۲۰ گرم پلي فنولها) يا روزانه ۳۰۰ تا ۴۰۰ ميلي گرم عصاره استاندارد چاي سبز (عصاره ها بايد حاوي ۸۰ درصد پلي فنولها و ۵۵ درصد اپي گالوكزچين) ميزان مصرفي چاي سبز است. انواع فرآورده هاي كپسولي و مايع چاي سبز نيز قابل دسترسي است.

 

اگر داروهاي الكالين (نسخه اي يا بدون نسخه) مصرف مي كنيد، بهتر است كه از مصرف چاي بپرهيزيد. تانين موجود در چاي با داروهاي الكالين (قليايي) تداخل پيدا مي كند كه اين امر سبب ميشود كه داروها كم اثر باشند

 

مصرف چای سبز بدن را در برابر برخی انواع سرطان مانند سرطان ریه ، معده و التهاب معده مخافظت می کند . پژوهشهایی که در ژاپن انجام شده است نشان می دهد که مصرف منظم چای سبز ( بیش از 3 فنجان در روز ) احتمالاً از عود سرطان پستان در مراحل اولیه می کاهد . اگر چه مکانیزم دقیق این امر مشخص نشده است اما احتمالاً ترکیبات   پلی فنول   (Poly Phenol)از نوع epigallocate chin مانع از همانند سازی  DNAو نتیجتاً مرگ سلول های سرطانی می شود .

 

 علاوه بر اثرات ضد سرطان و آنتی اکسیدان ، چای سبز دارای خواص ضد التهابی ، ضد تشکیل لخته و نیز قدرت کاهش کلسترول و نیز ویژگی های ضد ویروس و ضد باکتریایی است .

 

کاربرد موضعی پلی فنول های چای سبز پوست را در برابر اثرات مخرب پرتو های فرا بنفش (UV) و در نتیجه ابتلا به سرطان پوست ، مقاوم می سازد و امروزه بسیاری از شرکت های دارویی در فرآورده های پوستی خود از عصاره چای سبز استفاده می کنند .

 

بر اساس پژوهش هایی که در نشریه تغذیه بالینی آمریکا منتشر شده است، عصاره چای سبز می تواند با سرعت بخشیدن به اکسیداسیون چربی ها به کاهش وزن کمک کند .

شواهد روز افزون بر نقش عوامل آنتی اکسیدان در پیش گیری و محافظت در برابر بیماری های قلبی ، سکته و سرطان دلالت می کنند . احتمالاً رادیکال های آزاد در بروز این بیماریها موثرند و ترکیبات آنتی اکسیدان مانع اثر رادیکال های آزاد می شوند .

 

رادیکال های آزاد ، ترکیبات ناپایدارند که شامل اتم هیدروژن ، اکسید نیتریک و اکسیژن اتمی اند . این مواد طی واکنش های شیمیایی بدن و یا تحت تاثیر عوامل محیطی اش ، آلودگی هوا ، مقدار زیادپرتو های فرا بنفش و مصرف سیگار به وجود می آیند .

 

این مولکول ها طی یک سری واکنش های زنجیروار به سلول های بدن حمله ور شده به آنها آسیب می رسانند و برخی از محققان بر این عقیده اند که رادیکال های آزاد در بیماری هایی چون سرطان ، بیماری قلبی ، سکته ، روماتیسم ، کاتاراکت ( آب مروارید ) و بیماری آلزایمر موثرند . ترکیبات آنتی اکسیدان به طرق مختلف مانع از اثرات سوء رادیکال های آزاد می شوند .

 

برخی از مواد آنتی اکسیدان توسط سلول ساخته شده و برخی دیگر نیز از طریق منابع غذایی فراهم می شوند . سبزی ها و میوه های تازه و نیز چای از منابع اصلی آنتی اکسیدان غذایی محسوب می شوند .

 

بررسی های انجام شده در ژاپن نشان می دهد که مصرف چای رخ داد سرطان را کاهش می دهد. فلاونوئیدهای چای سرطان ریه را کاهش می دهند و پلی فنول ها ی چای باعث مهار همانند سازی و ساخت DNA در سلول های لوکمی و سلول های سرطانی بافت ریه می شوند .

 

فلاونوئیدهای چای به علت دارا بودن خواصی از قبیل فعالیت آنتی اکسیدان ، توانایی جذب کردن مواد سرطان زا ، توانایی مهار رشد بی رویه سلولی ، فعالیت ضد میکروبی( به خصوص در ارتباط با هلیکوباکترپیلوری که با سرطان معده همراه است ) نقش مهمی در پیشگیری و مهار سرطان داراست .

 

 از سوی دیگر، توصیه می‌شود نوشیدن چای حداقل به 2 ساعت بعد از صرف غذا موکول شود تا به این ترتیب در جذب آهن موجود در غذا خللی وارد نشود.

 

موضوعی که باید در این خصوص در نظر گرفت، تاثیر چای بر کاهش جذب آهن است. خیلی‌ها تصور می‌كنند كه تنها چای سیاه است كه موجب كاهش جذب آهن می‌شود و خوردن‌اش را باید حداقل 1 ساعت بعد از غذا به تأخیر انداخت؛

در صورتی که از این نظر، تفاوتی بین چای سبز و سیاه نیست؛ زیرا پلی‌فنول‌های موجود در هر 2 نوع آنها مانع جذب این ماده معدنی ارزشمند می‌شوند. در ضمن، بیان موضوعی مانند تاثیر چای بر کاهش جذب چربی و کاهش وزن نیز چندان علمی نیست و باید مقدار، زمان مصرف، غلظت چای و حتی نوع غذای مصرفی با آن روشن شود. اگر چای سبز مانند چای سیاه غلیظ باشد، در بحث آهن غیرهِم تاثیر می‌گذارد.

 

تاثیر چای و تداخل آن بر جذب آهن در رژیم‌های غذایی با منبع گوشت از نظر جذب این ماده مغذی مشکلی ایجاد نمی‌کند ولی در منابع غذایی غیرگوشتی موجب بروز تداخل می‌شود. 

 

به‌طور كلی، آهن در مواد غذایی به دو شکل منابع هِم که در انواع گوشت‌ها یافت می‌شود و منابع غیرهِم که در تمامی مواد غذایی گیاهی است به چشم می‌خورد. بررسی‌ها نشان داده‌اند كه تركیبات موجود در چای می‌توانند با آهن غیر هِم تركیب شده و جذب این نوع از آهن را پایین آورند.

 

بنابراین توصیه می‌شود چای (چه سبز، چه سیاه) همراه غذاهای غیرگوشتی مصرف نشود؛ زیرا سبب بروز تداخل و کاهش جذب آهن می‌شود.

 

بهترین زمان برای مصرف چای یکی‌دو ساعت قبل یا بعد از غذاست؛ زیرا غذا تا بخواهد به مرحله هضم برسد، باید یک سری مراحل را در دستگاه گوارش طی كند؛ به‌ویژه اگر غذای مصرفی چرب باشد، هضم غذا 2 تا 4 ساعت طول خواهد كشید و تا زمانی که به مرحله هضم برسد می‌توان چای را مصرف کرد اما در هر حال مصرف چای با غذا چون روی هضم آن تاثیر می‌گذارد، درست نبوده و عادت غذایی مناسبی تلقی نمی‌شود.

 

 

از سوی دیگر، صرفاً نوشیدن چای با هدف كاهش وزن نیز اقدامی منطقی به حساب نمی‌آید. اینكه افراد فقط با مصرف یك ماده غذایی خاص به لاغری دست پیدا كنند، نه توصیه می‌شود و نه علمی است؛ زیرا كاهش كالری دریافتی در مقایسه با كالری مصرفی است كه می‌تواند بیشترین نتیجه یا همان كاهش وزن مورد انتظار را به همراه آورد. 

 

تحقیقات نشان می‌دهد که مصرف چای سبز و چای سیاه می‌تواند سال‌های زندگی بعد از حمله‌های قلبی را افزایش دهد.

 

 

 چای سبز از بخار دادن برگ‌های تازه گیاه چای در حرارت‌های بالا تولید می‌شود که به موجب آن آنزیم‌های اکسید کننده موجود در این برگ‌ها غیرفعال شده در حالی که محتوی پلی فنلی آنها دست نخورده و سالم باقی می‌ماند.

 

 

 پلی فنل‌های موجود در چای سبز عمدتاً با نام فلاونول‌ها و کاتشین‌ها شناخته می‌شوند که ۳۰ تا ۴۰ درصد از مواد جامد استخراج شده از برگ‌های چای سبز خشک را تشکیل می‌دهند و مطالعات انجام شده بر روی حیوانات و همچنین انسان‌ها نشان داده است که این ترکیبات به‌طور قابل ملاحظه‌ای دارای خواص آنتی‌اکسیدانی، ضدسرطانی، ضد التهابی و ضد باکتریایی هستند.

 

 چای سیاه در طی فرایند تولید بسیاری از موادی که در سلامتی انسان نقش دارد را از دست می‌دهد و این در حالی است که چای سبز ۶ برابر چای سیاه خواص آنتی‌اکسیدانی دارد.

 

افسانه‌های قدیمی‌ و سنتی ژاپنی‌ها که با چای سبز مرتبط است، دانشمندان را بر‌ آن داشت تا در مورد اثرات آن بر روی بدن انسان تحقیق کنند. محققان ژاپنی معتقدند که زنان باید در دوران بارداری چای سبز بنوشند زیرا حاوی مقادیر قابل توجهی عنصر «روی» است که در دوران بارداری بسیار لازم و ضروری می‌باشد.

 

تحقیقات اخیر همچنین نشان داد که نوشیدن چای سبز علاوه بر کاهش ابتلا به بیماری‌های قلبی و عروقی در کاهش خطر ابتلا به انواع سرطان‌ها، تنظیم قند خون، کاهش فشار خون، افزایش قدرت سیستم عصبی، تسهیل در کاهش وزن بدن، کمک به جلوگیری از زخم معده، کند کردن روند پیری، مقابله با ویروس سرماخوردگی و آنفلوآنزا و حتی درمان بیماری‌های لثه و جلوگیری از اختلالات تنفسی نیز مؤثر است. همچنین این نوشیدنی دارویی قادر است پوست بدن را از صدمات کوتاه‌مدت و درازمدت اشعة خورشید در امان نگه دارد.

 

مطالعات انجام شده بر روی حیوانات آزمایشگاهی اثرات ضدسرطانی پلی فنل‌های موجود در چای سبز را اثبات کرد. در این مطالعات فلاون‌ها، فلاونول‌ها، ایزوفلاون‌ها و کاتشین‌ها از جمله پلی‌فنل‌هایی بودند که به خاطر داشتن خواص ضد سرطانی مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. خواص ضد سرطانی و ضد جهش‌زایی چای سبز برای اولین بار در سال ۱۹۹۸ روشن شد و از آن به بعد بسیاری از مطالعات آزمایشگاهی و اپیدمیولوژیک در ارتباط با آن انجام شد.

 

 

در موش‌ها این موضوع به اثبات رسید که مصرف چای سبز به‌صورت نوشیدنی و یا مصرف پلی فنل‌های حاصل از آن می‌تواند بدن را در برابر مواد شیمیایی سرطان‌زا و همچنین اشعه فرابنفش محافظت کند. همچنین نتایج مطالعات اخیر نشان داد که عصاره استخراج شده از چای سبز می‌تواند علیه عوامل شیمیایی دیگری که قادرند در سایر مدل‌های حیوانی سرطان ریه، معده، مری، اثنی عشر، پانکراس، کبد، سینه و کولون ایجاد کنند، خواص محافظت کنندگی از خود نشان دهد.

 

بسیاری از اثرات ضد سرطانی چای سبز به دلیل وجود ترکیبی موسوم به ای.جی.سی.جی در آن است که عمده‌ترین ترکیب پلی فنلی چای سبز به‌شمار می‌رود و یک فنجان از این چای حاوی ۲۰۰ میلی‌گرم از این نوع ترکیب ضد سرطانی است.

 

 مصرف مکرر چای سبز منجر به افزایش سطح ای.جی.سی.جی در ارگان‌های مختلف بدن می‌شود که این مورد می‌تواند از بروز سرطان‌های متعدد در قسمت‌های مختلف بدن جلوگیری کند.

 

پژوهش‌های انجام شده بر روی موش‌ها همچنین نشان داد که عصاره چای سبز، پلی فنل‌های چای سبز و به‌خصوص ای.جی.سی.جی از مرحله شروع تومورهای پوستی جلوگیری می‌کند. از سوی دیگر نتایج تحقیقات اخیر حاکی از آن است که نوشیدن چای سبز سرعت بهبود بیماران سرطانی را بعد از روش‌های متداول درمان مثل اشعه و یا شیمی‌درمانی افزایش می‌دهد.

 

یکی دیگر از انواع سرطان‌ها که به نظر می‌رسد مصرف چای حالات متفاوتی در آن ایجاد خواهد کرد، سرطان معده است.  بر اساس مطالعات انجام شده مردانی که در روز ۷ فنجان و یا بیشتر چای سبز مصرف می‌کنند، احتمال ابتلای آنها به سرطان معده ۳۱ کمتر از سایر افراد خواهد بود. از سوی دیگر مطالعات دانشمندان ژاپنی در این زمینه حاکی از آن است که چای سبز پس از مصرف در سلول‌های معده تجمع یافته و بدین ترتیب موجب افزایش غلظت عوامل جلوگیری کننده از رشد سلول‌ها شده و به دنبال آن مرگ سلولی در سلول‌های سرطانی معده را سبب خواهد شد.

 

در مورد نقش چای سبز در پیشگیری از سرطان ریه نیز تاکنون مطالعات زیادی انجام شده است. محققان ژاپنی در مطالعات خود دریافتند که کاتشین موجود در چای سبز از رشد سلول‌های پیش‌سرطانی در ریه جلوگیری می‌کند .مطالعات آنان همچنین نشان داد که چای سبز اثرات سیگار کشیدن را کاهش می‌دهد.

 

استفاده از این نوع نوشیدنی در پیشگیری از سرطان تخمدان نیز مؤثر است. پژوهش‌ها نشان داد که چای سبز اثرات مواد شیمیایی پیشگیری کننده از سرطان تخمدان را افزایش می‌دهد.

 

همچنین مصرف این نوشیدنی و یا تئانین که یک آمینواسید پیدا شده در برگ‌های چای سبز است، یک اثر سینرژیستی با داروی آدریامایسین در کاهش اندازه تومورها دارد. این در حالی است که آدریامایسین به‌تنهایی در کاهش اندازه تومورها مؤثر نیست. محققان می‌گویند تئانین قادر است غلظت این دارو را در بافت توموری به ۳ برابر افزایش دهد در حالی که غلظت آن در سایر بافت‌های سالم کاهش می‌یابد.

 

یافته‌های اخیر همچنین نشان داد که چای سبز می‌تواند در درمان سرطان خون نیز مؤثر باشد. دانشمندان می‌گویند کاتشین‌های موجود در چای سبز در جلوگیری از تکثیر سلول‌های سرطانی خون موش و انسان نقش دارد.

 

خواص ضد سرطانی و ضد جهش‌زایی چای سبز سبب شد تا امروزه بسیاری از غذاها، نوشابه‌ها و لوازم آرایشی و بهداشتی با عصاره این گیاه غنی شوند و این عصاره به عنوان یک مکمل به آنها اضافه شود. بسیاری از کارشناسان بر این عقیده‌اند که چای سبز قادر است در اکثر این محصولات و البته نه در همه آنها ویژگی پیشگیری از سرطان را نشان دهد.

 

تحقیقات انجام شده نشان داد که مصرف چای سبز و چای سیاه می‌تواند سال‌های زندگی بعد از حمله‌های قلبی را افزایش دهد. در یک تحقیق انجام شده روی ۱۹۰۰ زن و مردی که از حمله‌های قلبی نجات یافته بودند معلوم شد که طرفداران مصرف چای که به میزان ۱۹ فنجان یا بیشتر چای سبز در هفته مصرف می‌کردند، احتمال مرگ آنها در بیشتر از ۴-۳ سال آینده در مقایسه با افرادی که چای مصرف نکردند به میزان ۴۴ کاهش یافت.

 

از سوی دیگر تحقیقات انجام شده در ژاپن، چین و آمریکا نشان می‌دهد که چای سبز از راه‌های گوناگونی می‌تواند به کاهش بیماری‌های قلبی کمک کند و کاتشین‌های موجود در آن ویژگی کاهش کلسترول خون از خود نشان می‌دهد.

 

همچنین چای سبز چسبندگی پلاکت‌های خونی را کاهش داده و در نتیجه در جلوگیری از تشکیل لخته‌های خونی مؤثر است. در مورد تأثیر این نوشیدنی در کنترل فشار خون و سطح قند خون نیز تاکنون تحقیقات زیادی انجام شده که همگی حاکی از اثرات مثبت چای سبز در کنترل این موارد است.

 

همچنین پژوهش‌ها نشان داد که عصاره برگ چای سبز از رشد باکتریهای گوناگونی که موجب بیماری اسهال می‌شوند جلوگیری می‌کند و تقریباً تمام نمونه‌های چای تست شده اثر آنتی باکتریایی خود را علیه استافیلوکوکوس اورئوس، استرپتوکوکوس اپیدرمیدیس، ویبریو کلرا، ویبریو پاراهمولیتیکوس، کمپیلو باکتر ججونای و پلژیوموناس شیگلوئیدس نشان داده‌اند.

 

جالب این‌که غلظت‌های بالای کاتشین هیچ اثر منفی بر روی بیفیدوباسیلوس‌ها که برای عملکرد روده‌ای بسیار مهم هستند، ندارد. از سوی دیگر یافته‌های اخیر در این زمینه نشان داد که کاتشین‌های موجود در چای سبز عوامل استریل کننده بسیار قوی هستند که می‌توانند از مسمومیت‌های غذایی جلوگیری کنند.

 

گفته می‌شود افرادی که چای سبز می‌نوشند در طی روز بیشتر از ۷۰ کالری می‌سوزانند و اعتقاد بر این است که افزایش سوخت و ساز آنتی اکسیدان‌ها موجب این تفاوت‌ها می‌شود که کافئین هم یکی از آنها است. همچنین ترکیب کافئین و ای.جی.سی.جی می‌تواند سرعت سوخت و ساز را به میزان ۴ درصد افزایش دهد.

 

در یکی از داروهای جدید که اخیراً به عنوان داروی کاهنده وزن مورد توجه قرار گرفته است، عصاره چای سبز به عنوان یکی از ۹ ترکیب مهم فرمولاسیون آن می‌باشد که کاهش اشتها را از طریق کاهش هورمونی به نام لپتین انجام می‌دهد.

 

چای سبز در کنار اثراتی که روی هورمون لپتین دارد موجب افزایش سطح هورمون نورآدرنالین نیز می‌شود. نورآدرنالین چربی سفید که در اطراف ران‌ها، کمر و … وجود دارد را می‌سوزاند و در واقع بدن از این راه کالری بیشتری مصرف می‌کند و بدین ترتیب مصرف کنندگان چای سبز ۴۳-۳۵ درصد انرژی بیشتری می‌سوزانند.

 

هرچند چای سبز دارای خواص مفیدی برای جلوگیری از ابتلا به سرطان است اما تحقیقات یک گروه از پژوهشگران انگلیسی و اسپانیایی نشان می‌دهد که وجود عوامل ضد سرطان در این چای می‌تواند برای جنین خطر آفرین باشد. 

 

محققین در بررسیهای خود بر روی خواص چای سبر به این نتیجه رسیده‌اند که در میان کسانی که این نوع چای را به صورت مرتب مصرف می کنند شمار موارد ابتلا به سرطانهای معده و مری بسیار نادر است،اما جنین خانمهای حامله‌ای که از این نوع چای مصرف می‌کنند در معرض خطر ابتلا به بیماری مهره ترک یا نخاع دو شاخه یا ستون فقرات شکافدار قرار دارد. 

 

بررسی‌های این محققان نشان می‌دهد ماده ضد سرطان موجود در چای سبز که با علامت اختصاری "ئی جی جی جی" نموده می‌شود (مختصر شده اپیگالوکاتچین گالیت " Epigallocatechin Gallateجلوی عملکرد آنزیم موسوم به دی هایدروفولیت ردیوکاتاز Dehydrofolate reductaseرا که برای رشد تومورهای سرطانی ضروری است، سد می‌کند و به این ترتیب از بروز سرطان جلوگیری به عمل می‌آورد. 

 

این مکانیزم مشابه عملکرد داروی ضد سرطان متوترکسیت methotrexateاست با این تفاوت که میزان عوارض جانبی چای سبز به مراتب کمتر از داروی ضد سرطان است، اما سد شدن عمل آنزیم که هم به وسیله دارو و هم به وسیله چای سبز حاصل می‌شود، موجب پائین آمدن تراز اسید فولیک در بدن می‌شود و این اسید برای خانمهای حامله و سلامت جنینی که در بدن دارند بسیار ضروری است.

از آن جايي که کافئين از طريق شير مادر به نوزاد انتقال پيدا مي کند، مصرف چاي سبز به زنان در دوران شيردهي توصيه نمي شود.

منبع :http://drghanemifard.com/documents/document/12609/14473/portal.aspx

+ نوشته شده در  شنبه بیست و یکم اسفند 1389ساعت 6:57 بعد از ظهر  توسط مهناز  |